بلاخره پرسپولیس قهرمان لیگ برتر شد چه اشکها که ریختند چه غمها که بر دل هواداران ماند و چه شادیها که کام هواداران را تا متها شیرین کرد .اما راستی پرسپولیسیها دیگر غمی ندارند

 

یک

در کمین اندوه هستم
 بانو
مرا دریاب
 به خانه ببر
 گلی را فراموش کرده ام
 که بر چهره اممی تابید
زخم های من دهان گشوده اند
 همه ی روزگار پر.ازم
 اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
 در این خانه
جای سخن نیست
زبا بستم
عمری گذشت
 مرا از این خانه
به باغ ببر
 سرنوشت من
 به بدگمانی
 به خوناب دل
خاموشی لب
 اشک های من بسته
 بر صورت من است
 هیچکس یورش دل را
در خانه ندید
 بانو
من به خانه آمدم
و دیدم
 که عشق چگونه
 فرو می ریزد
و قلب در اوج
رها می شود
 و بر کف باغچه می ریزد
 بانو مرا دریاب
ما شب چراغ نبودیم
ما در شب باختیم

احمدرضا احمدی منبع سایت آوای آزاد

مزمور عشق (استاد دکتر شفیعی کدکنی)

ای اینه ی روح شقایق
 همه تن شرم
 سرشار ترین زمزمه ی شوق گیاهان
 آهو بره ی بیشه ی اندیشه و تردید
 لب تشنه و
 از چشمه هراسان به نگاهان
گامی
 دو سه
 با من نه و در سحر سحر بین
هر برگ شقایق
ایینه ی جوبار و بهاری شد و برخاست
 شب ذوب شد و رفت
 وز راه من و تو
آن کوه گران
 مشت غباری شد و برخاست
 گفتی که
 خوشا از همه سو جاری بودن
و آنگاه
 تصویر گلی را که بر امواج روان بود
 دیدی و بریدی سخنت را
 تردید تو سنگی شد و
 آن اینه بشکست
تصویر ‚ پریشان شد بر آب
 از معجزه ی نور و نسیم و نم باران
یاران دگر پنجره شان را به گل سرخ
 آراسته کردند
تنها من و تو
بر لب این پنجره ماندیم
 وان سیره که آواز برآورد سحرگاه
خاموش نشستیم و
 به آواش نخواندیم
بنگر
 در باد سحرگاهان دستار شکوفه
بر شاخه ی بادام
 به رود زمستان است
 گل نیز
تصویرش را
 در آب روان کرده به پیغام
 هستی به شد ایند
باران
 از قطره به جوبار شدن
 جاری ست
وز جوی به دریا